شنبه ۰۹ فروردین ۹۹ ۰۱:۰۷ ۱,۵۵۶ بازديد
به جای تنبیه، تقبیح شدید خود را بیان کنید بدون اینکه به شخصیت فرزندتان حمله کنید. مثلا پدری که می بیند فرزندش ابزار او را برداشته و در حیاط زیر باران رها کرده چه عکس العملی می تونه داشته باشه؟ میتونه فریاد بزنه، عصبانیت خودش رو با تندی بیان کنه و میتونه باجدیت به فرزندش تذکر بده بدون اینکه به فرزندش اهانت کرده باشه. مثلا بگه؛ "از اینکه ابزار نوی من توی حیاط زیر بارون رها شده و زنگ زده خیلی عصبانی ام..."
به جای تنبیه، انتظارات خود را جزء به جزء برای فرزندتان شرح دهید.
"انتظار دارم وقتی ابزار من رو قرض میگیری مثل اول بهم برگردونی"
راه جبران خطا را به فرزند خود نشان دهید.
" از این به بعد وقتی ابزار منو می گیری سریع سر جاش برگردون"
به کودک فرصت دهید.
" پسرم تو میتونی ابزار منو امانت بگیری و دوباره پسشون بدی و در مقابل میتونی امتیاز استفاده از آونها را کلا از دست بدی. تصمیمش با خودت"
با موضوع برخورد فعال داشته باشید.
کودک:" چرا درب جعبه ابزار قفله؟!
پدر: "تو به من بگو چرا"
مشکل گشایی کنید.
" پسرم به نظر تو چه راهی می تونیم پیدا کنیم که هر وقت به ابزار من احتیاج داری بتونی از آنها استفاده کنی؟ در ضمن مطمئن باشم که هر وقت لازمشون داشتم داشتم سر جاشون باشند. "
موقعیت های بسیار زیادی برای والدین پیش می آید که کودک از آنها می خواهد تا کاری را انجام دهد یا چیزی را داشته باشد که مناسب سن او نیست. معمولاً اولین جمله ای که والدین از آن استفاده می کنند، چیست؟ جملهٔ آشنای دوران کودکی خودمان : «هر وقت بزرگ شدی می توانی این کار را انجام دهی یا این را داشته باشی»!
گفتن این جمله و تکرار آن توسط والدین، باعث می شود تا کودک درون ذهنش از دوران بزرگسالی یک موقعیت خیالی، رهایی یافتن از تمام محدودیت ها و رسیدن به تمام آرزوها بسازد که در بیشتر اوقات چون به همهٔ خواسته های خود نمی رسد، ممکن است کودک در همان ابتدای بزرگسالی بگوید: «این بود روزهایی که منتظرش بودم؟».
بهتر است به جای جملهٔ «هر وقت بزرگ شدی ...»، سن مناسب و منطقی را به کودک بگوییم. به طور مثال: «وقتی ۱۸ ساله شدی، می توانی رانندگی کنی، وقتی ۷ ساله شدی می توانی به این کلاس ورزشی بروی».
با این کار دیگر رویایی غیر منطقی و کمالگرایانه برای کودک خود نمی سازید. شنیدن این جملات کودک را همیشه منتظر دوران بزرگسالی می کند و فرصت لذت بردن از حال و داشته های دوران کودکی را از او می گیرد.
"همه چیز خوب را نگهدار خراب نشه" خیلی هم با افتخار این حالت را به بچه ها امر می کنیم. دائم به بچه ها تلقین می کنیم که دست نزن و خراب نکن، فقط داشته باش و بچه ها هم یاد می گیرند که چیزی را مستهلک نکنند و فقط جمع کنند و داشته باشند بدون اینکه از بازی و استفاده کردن از آن لذت ببرند.
به جای تنبیه، انتظارات خود را جزء به جزء برای فرزندتان شرح دهید.
"انتظار دارم وقتی ابزار من رو قرض میگیری مثل اول بهم برگردونی"
راه جبران خطا را به فرزند خود نشان دهید.
" از این به بعد وقتی ابزار منو می گیری سریع سر جاش برگردون"
به کودک فرصت دهید.
" پسرم تو میتونی ابزار منو امانت بگیری و دوباره پسشون بدی و در مقابل میتونی امتیاز استفاده از آونها را کلا از دست بدی. تصمیمش با خودت"
با موضوع برخورد فعال داشته باشید.
کودک:" چرا درب جعبه ابزار قفله؟!
پدر: "تو به من بگو چرا"
مشکل گشایی کنید.
" پسرم به نظر تو چه راهی می تونیم پیدا کنیم که هر وقت به ابزار من احتیاج داری بتونی از آنها استفاده کنی؟ در ضمن مطمئن باشم که هر وقت لازمشون داشتم داشتم سر جاشون باشند. "
موقعیت های بسیار زیادی برای والدین پیش می آید که کودک از آنها می خواهد تا کاری را انجام دهد یا چیزی را داشته باشد که مناسب سن او نیست. معمولاً اولین جمله ای که والدین از آن استفاده می کنند، چیست؟ جملهٔ آشنای دوران کودکی خودمان : «هر وقت بزرگ شدی می توانی این کار را انجام دهی یا این را داشته باشی»!
گفتن این جمله و تکرار آن توسط والدین، باعث می شود تا کودک درون ذهنش از دوران بزرگسالی یک موقعیت خیالی، رهایی یافتن از تمام محدودیت ها و رسیدن به تمام آرزوها بسازد که در بیشتر اوقات چون به همهٔ خواسته های خود نمی رسد، ممکن است کودک در همان ابتدای بزرگسالی بگوید: «این بود روزهایی که منتظرش بودم؟».
بهتر است به جای جملهٔ «هر وقت بزرگ شدی ...»، سن مناسب و منطقی را به کودک بگوییم. به طور مثال: «وقتی ۱۸ ساله شدی، می توانی رانندگی کنی، وقتی ۷ ساله شدی می توانی به این کلاس ورزشی بروی».
با این کار دیگر رویایی غیر منطقی و کمالگرایانه برای کودک خود نمی سازید. شنیدن این جملات کودک را همیشه منتظر دوران بزرگسالی می کند و فرصت لذت بردن از حال و داشته های دوران کودکی را از او می گیرد.
بچه ها باید با اسباب بازیشان بازی کنند و آنها را مستهلک کنند و عوض کنند تا یاد بگیرند که اثاث زندگی در خدمت من هستند، من در خدمت اثاثیه نیستم.
اما ما بچه ها را طوری بار می آوریم که آن ها در خدمت اسباب بازی هایشان قرار می گیرند یکی از دلایلش هم همان "نظم" است. میخواهیم بچه هایمان مرتب و منظم باشند."همه چیز خوب را نگهدار خراب نشه" خیلی هم با افتخار این حالت را به بچه ها امر می کنیم. دائم به بچه ها تلقین می کنیم که دست نزن و خراب نکن، فقط داشته باش و بچه ها هم یاد می گیرند که چیزی را مستهلک نکنند و فقط جمع کنند و داشته باشند بدون اینکه از بازی و استفاده کردن از آن لذت ببرند.
- ۰ ۰
- ۰ نظر
